Þegar ég var átján ára gamall þá ákvað ég að gera heiðarlega
tilraun til þess að lesa Nýja Testamentið þar sem ég var nú einu
sinni fermdur, og ótrúlegt nokk, þá kom Nýja testamentið mér
skemmtilega á óvart. Ég komst að ýmsu um Jesú sem ég vissi ekki
áður, og það gaf mér allt aðra sýn á manninn en þá sem ég hafði
vanist.
Í dag, fjórum árum eftir að ég byrjaði á bókinni er ég þó aðeins
hálfnaður með hana, og ég hef komist að því af hverju mér hefur
ekki tekist að klára hana. Fyrir þá sem vita það ekki þá
samanstendur Nýja testamentið af tuttugu og sjö köflum og aðeins í
fyrstu fjórum köflunum, Guðspjöllunum, talar Jesú til fólksins, en
afgangurinn samanstendur af Postulasögunni, Postulabréfunum, og
Opinberun Jóhannesar. Semsagt, Jesú er bara í fyrstu fjórum
köflunum, svo deyr hann.
Þetta varð til þess að ég fór að sjá hliðstæður með Nýja
testamentinu og kvikmyndinni Executive Decision með Kurt
Russell og Steven Seagal.
- Rétt eins og maður hélt að Steven Seagal væri í aðalhlutverki í
Executive Decision, þá hélt maður að Jesú væri í
aðalhlutverki í Nýja Testamentinu.
- Rétt eins og Steven Seagal deyr á fyrstu mínútunum í
Executive Decision þá deyr Jesú á fyrstu blaðsíðunum í Nýja
Testamentinu.
- Rétt eins og mér fannst ég hafa verið gabbaður eftir að hafa
horft á Executive Decision, þá fannst mér ég hafa verið gabbaður
eftir að hafa lesið Nýja testamentið.
Dæmi nú hver fyrir sig, en ég tel að þetta þarfnist frekari
skoðunar.
En nú er ég hættur í bili. Þangað til næst, lifið heil.